Główne cele badań słuchu to:

  • diagnostyka chorób uszu,
  • wykrycie niedosłuchu, rozpoznanie jego rodzaju i przyczyny,
  • poszerzenie diagnostyki neurologicznej.

Prawidłowa diagnostyka słuchu powinna składać się z kilku badań. Dzielą się one na:

  • subiektywne – wymagające aktywnej współpracy pacjenta;
  • obiektywne – wykorzystywane do wyznaczenia progu słyszenia u dzieci, osób nieprzytomnych i/lub jako potwierdzenie wyników subiektywnych.

oraz:

  • progowe – pozwalają określić progowy poziom dźwięku, które pacjent słyszy; najczęściej wykonywane dla kilku częstotliwości;
  • nadprogowe – ich celem jest głównie określenie miejsca uszkodzenia słuchu, wykonywane powyżej progowego poziomu słyszenia.

W naszym gabinecie diagnostyki narządu słuchu wykonywane są badania takie jak: otoskopia, audiometria tonalna, audiometria mowy, audiometria impedancyjna, próba SISI, badanie stroikami, a także test obrotowy i charakterystyka szumów usznych.

OTOSKOPIA

Jest to podstawowe badanie, które polega na obejrzeniu przewodu słuchowego zewnętrznego oraz błony bębenkowej w powiększeniu za pomocą otoskopu. Pozwala ocenić m.in. czy w uchu nie ma ciała obcego lub zmian chorobowych.

BADANIE STROIKAMI

Zestaw kilku metod badania wykorzystujących kamerton. Stroik przykłada się w różne miejsca na głowie lub w okolice ucha w celu rozróżnienia niedosłuchu przewodzeniowego i odbiorczego.

BADANIE SZEPTEM

Najprostszy i najszybszy sposób sprawdzenia czy osoba badana niedosłyszy. Punktem odniesienia jest odległość 6 metrów, z której osoba z prawidłowym słuchem słyszy szept. W przypadku osłabienia słuchu dystans ten zmniejsza się.

AUDIOMETRIA TONALNA

Najpopularniejsze audiometryczne, subiektywne badanie słuchu. Wymaga skupienia osoby badanej, ponieważ musi ona sygnalizować usłyszenie tonu (najczęściej przez podniesienie ręki czy naciśnięcie przycisku). Audiometrię tonalną najczęściej przeprowadza się dla częstotliwości z zakresu 250-8000 Hz w wyciszonej kabinie. Badanie trwa kilka minut, jest bezbolesne i można je wykonać już od 6-7 r. ż. dziecka. Na podstawie odpowiedzi powstaje audiogram, na którym wyznaczone są progi słyszenia pacjenta dla konkretnych częstotliwości. Na podstawie wyniku różnicuje się wielkość niedosłuchu i jego rodzaj.

Próg UCL

Badanie subiektywne, wykonywane podczas audiometrii tonalnej, które pozwala wyznaczyć próg niewygody, czyli takiego poziomu głośności dźwięku, który wywołuje dyskomfort pacjenta.

AUDIOMETRIA MOWY

Badanie subiektywne, które polega na powtarzaniu usłyszanych słów. Jest dopełnieniem audiometrii tonalnej. Przez słuchawki do uszu podawane są wyrazy na różnym poziomie głośności, a zadaniem pacjenta jest ich powtarzanie. Wyznaczona w ten sposób krzywa rozumienia mowy pokazuje procent poprawnie usłyszanych i zrozumianych słów. Jest to pomocne przy ocenie socjalnej wydolności słuchu, czyli zdolności osoby badanej do komunikacji z innymi ludźmi w sytuacjach codziennych, a ponadto ułatwia zróżnicowanie miejsca uszkodzenia: niedosłuch przewodzeniowy, mieszany, ślimakowy, neurytyczny, centralny.

AUDIOMETRIA IMEDANCYJNA

Jest to badanie obiektywne, dzięki któremu sprawdza się napięcie błony bębenkowej, ciśnienie w uchu środkowym i obecność odruchu z mięśnia strzemiączkowego. Polega na umieszczeniu w przewodzie słuchowym zewnętrznym sondy, która generuje cichy sygnał i zmiany ciśnienia oraz rejestruje akustyczną falę powracającą, odbitą od struktur ucha środkowego. Badanie nie boli, można je wykonać nawet najmłodszym pacjentom, a dostarcza wielu informacji o stanie ucha. Jest niezwykle przydatne szczególnie w diagnostyce stanów zapalnych ucha środkowego, dysfunkcji trąbki słuchowej, przerostu migdałków czy przy uszkodzeniach kosteczek słuchowych.

Wynikiem tympanometrii jest tympanogram, z którego odczytuje się podatność błony bębenkowej oraz wartość ciśnienia w uchu środkowym.

Najczęściej spotyka się tympanogramy typu A, B i C.

Tympanogram A: zachowany jest charakterystyczny szczyt (maksymalna podatność błony bębenkowej) w okolicach 0 daPa. Jest to prawidłowy wynik, który oznacza, że w uchu środkowym nie ma żadnych zmian chorobowych.

Tympanogram B: bez widocznego maksimum podatności błony bębenkowej. Spotykany podczas zapaleń ucha środkowego, przerostu migdałka.

Tympanogram C: maksimum podatności błony bębenkowej jest przesunięte w stronę niskich wartości ciśnienia, co wskazuje na niedrożność trąbki słuchowej, związanej np. z alergią lub przerostem migdałka.

PRÓBA SISI

To jedno z badań nadprogowych, dzięki któremu potwierdza się lub eliminuje uszkodzenie ślimaka. Polega na sygnalizowaniu przez pacjenta zmiany głośności podawanego sygnału.

CHARAKTERYSTYKA SZUMÓW USZNYCH

Polega na zróżnicowaniu barwy i głośności przeszkadzających Pacjentom dźwięków słyszanych na co dzień.

Więcej o szumach przeczytasz tu: szumy uszne

Podczas TESTU OBROTOWEGO pacjent jest kilkukrotnie okręcany na obrotowym krześle w celu wywołania oczopląsu i sprawdzenia, jak długo będzie się on utrzymywał. Na tej podstawie lekarz laryngolog określa funkcjonalność błędnika.